#I hate you, don't leave me

απόσπασμα απο το βιβλίο i hate you, dont  leave me

Panic sets in when the borderline is separated from a loved one because the separation feels permanent. Because memory cannot be adequately utilized to retain an image, the borderline forgets what the object of his concern looks like, sounds like, feels like. To escape the panicky sensation of abandonment and loneliness, the borderline tries to cling desperately-calling, writing, using any means to maintain contact.

#i hate you dont leave me.

Ένα καλό βιβλίο που μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση αυτής της διαταραχής είναι το i hate you, don't leave me. Έχω δει κατα καιρούς σχόλια απο άτομα που έτυχε να έχουν σχέση με οριακούς και να γράφουν σχόλια σε διάφορα φόρουμ του τύπου: μακριά από αυτούς, λες και όλοι είμαστε ιδιοι.Μακαρι η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης να έσπαγε με μια απλη διαγνωση.

  Εγω μεγάλωνα για εσένα με εμένα 

Σκεφτείτε λοιπόν έναν άνθρωπο να μεγαλώνει μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον, είτε λέγεται οικογένεια, είτε λέγεται σχολείο, είτε κοινωνία. Εναν άνθρωπο που βάλλεται καθημερινά και καταπίνει το bullying στο σχολείο, το ξύλο και τους τσακωμούς στο σπιτι.Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο δύσκολο είναι να μείνουμε ακέραιοι;  Πόσο δύσκολο να μάθουμε τι ειναι κομπλέ και τι οχι; Πόσες πραγματικότητες πια υπάρχουν; Τι ειναι σωστό; Ποιος ειμαι; Τι να κανω για να ειμαι αποδεκτός; Ένα παιδί που μεγαλώνει μεσα σε όλο αυτο ,καταλήγει στο σώμα ενός ενήλικα γεμάτο πόνο χωρις καν να το αναγνωρίζει. Κάποιος του το φόρτωσε και τωρα του ειπε ζήσε. Πως; Όπως επιβίωνες τόσο καιρο.

Όχι μάγκα μου πλέον δεν μου ταιριάζει αυτό γιατί μπορεί να έμαθα να επιβιώνω έτσι μέσα σε τοξικά περιβάλλοντα 

αλλά πλέον μου αξίζει να ζήσω. Είμαι 36 χρονών και ακόμα δεν κατάφερα να ζήσω. 

Είναι εύκολο γενικά να βάζουμε ταμπέλες. Ζούμε σε μια εποχή όπου ο πολιτισμός μάχεται απέναντι στην ετερογένεια και στη διαφορετικότητα και είναι τόσο εύκολο να κρίνουμε και να κατηγοριοποιούμε. Έπεσα και εγώ σε αυτήν την λούπα ,όμως δε θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου δίδαγμα που πήρα απο την ψυχοθεραπεύτρια μου και παράλληλα διαβάζοντας Γιάλομ.

-Είμαι εδώ για να σε κάνω να αμφιβάλλεις για σένα. Να σε αμφισβητείς και να μην είσαι κάθετη.

Μου πήρε καιρό να καταλάβω ποιο το νόημα της θεραπείας να μου πάει κόντρα όλη την ώρα και δε σας κρύβω ότι μέσα μου την είχα βρίσει πολλές φορές.

Αντικαταθλιπτικά, αντιψυχωσικά, αγχολυτικά και όλα μαζί ένα μιξ για να μας αντιμετωπίσουμε πάντα σε συνάρτηση με τους άλλους. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό , τα βιώματα μας διαφέρουν αλλά οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι μονομερής.Δηλαδή θέλω να πώ είναι μάταιο να περιμένεις από ένα παιδί που έχει μεγαλώσει στον πόλεμο να μην παίζει με όπλα. Δείξ'του, μίλα του, αγκάλιασε το...

Δεν πραγματώνουμε όλοι τα ανθρώπινα στάδια ανάπτυξης μας, αλλά παρόλα αυτά περνάμε στα επόμενα. Η ζωή μας είναι αυτοτελή επεισόδια χωρίς συνοχή και όλοι κουβαλάμε απραγματοποίητες δυνατότητες μιας ηλικίας, είτε αυτό λέγεται πληγωμένο παιδί, είτε αποπροσανατολισμένος έφηβος.                                

Οριακή διαταραχή και λειτουργικότητα

Βιώνοντας πολλές περιόδους συναισθηματικής αστάθειας ο οργανισμός μου εξασθενούνταν. Άλλοτε κοιμόμουν πολλές ώρες, δεν έτρωγα, δεν μπορούσα να με φροντίσω και άλλοτε δεν κοιμόμουν καθόλου και η αλήθεια είναι ότι όσο και αν προσπαθούσα να χτίσω μια ρουτίνα, λειτουργικά ήμουν ασταθής, υπο και υπερλειτουργούσα.Παρόλα αυτά συνειδητοποίησα ότι μια μικρη ρουτινα βοηθαει.

 Όπως πάντα λέω κάθε άνθρωπος πρέπει να λογίζεται ως δυνητικότητα. Το τέλειο δεν υπάρχει γιατί είμαστε όλοι ατελείς , δεν υπάρχει τέλος στη δυνητικότητα. Δες την δυνητικότητα στην ίδια τη φύση όλα τα άνθη ανθίζουν με φως. Ναι ξέρω λογοτεχνικές αρλούμπες εδώ μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, ας μιλήσω λοιπόν για αυτές.

Όσο πιο πολύ κατανοούμε τον εαυτό μας και έχουμε επίγνωση της κατάστασης,η μισή δουλειά έχει γίνει.Εγώ και εσύ ,εμείς πρέπει να επικοινωνούμε. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα κατακτιέται η εμπιστοσύνη γενικα. Για εμενα η εμπιστοσύνη ειναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας,γιατί ποτε δεν παίζει στους τίτλους το happy end. Η εγκατάλειψη και η απορριψη πρωταγωνιστούν σε ολα τα έργα μου μέχρι τώρα. Υπάρχει βαθια ριζωμένος ενας έντονος βιωματικός στιγματισμός, ο οποίος με κανει να ζω εκεί στο συνειδητό μου μεσα απο το στοιχειωμένο ασυνείδητο μου και με κάνει να υποφέρω. 

Ντροπή

 Εχω διαβάσει γενικα ότι οι μεταιχμιακοι χαρακτηρίζονται απο χειριστικες συμπεριφορές και ξαφνικά μπορεί να σκάσει ο θυμός απο μέσα τους και να τα ισοπεδώσει ολα. Το γνωρίζω πριν καν κιόλας συμβεί, η ίδια υποφέρω και ντρέπομαι για αυτό. Η αποδοχή του προβλήματος σε συνδιασμό με την αγάπη απο το κοντινό περιβάλλον, φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπεία, μπορούν να  βελτιώσουν τον πίνακα με τα red flags, ξερεις γιατι; Γιατι στον πίνακα μου εγω θα κερδίσω και εγω θα γίνω το μοντελο μου, αυτα απλά θα υπάρχουν και γω θα τα κοιτάω με χαμόγελο σαν τις παιδικές μου φωτογραφίες. 

Let's break the f****ng stigma.

Ακόμα και το να δηλώσει κάποιος ότι είναι μεταιχμιακός είναι δύσκολο, πόσο μάλλον στην ελληνική κοινωνία,της οποίας ειναι δυσνόητο να καταλάβει και να αποδεχτεί το διαφορετικό. Επίσης υπάρχει και το εξής δίλημμα:αν το δηλώσει για παράδειγμα στον εκάστοτε σύντροφο, αυτός μπορεί να φοβηθεί και να το βάλει στα πόδια ή να το πάρει ως δικαιολογία για όλες τις άσχημες συμπεριφορές του οριακού συντρόφου του, με αποτέλεσμα να νιώσει ότι το άτομο που έχει δίπλα του είτε είναι <<κατώτερο>> υπερβολικά ευάλωτο ή υπερβολικά σκληρό, είτε θυματοποιείται συνεχώς για να μην αναλάβει τις ευθύνες του. 

Και τα δύο σενάρια αποτελούν μια πραγματικότητα αλλά οι πραγματικότητες είναι πολλές. Εξελισσόμαστε για να ξεμάθουμε όλα όσα έχουμε μάθει, προσπαθώντας να βελτιώσουμε τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Το φαινόμενο της λήθης και το ασυνείδητο

Αυτό που με προβλημάτισε αρκετά ήταν ότι μετά απο μία έκρηξη θυμού ,κατά την οποία ένιωθα ότι δεν ήμουν εγώ , υπήρχε πάντα ένα κενό μνήμης. Ποτέ δε θυμόμουν τι ακριβώς είπα ή τι ακριβώς έγινε. Όπως είπα η αυτοανάλυση και η ψυχοθεραπεία βοηθάνε πολύ στο να μας καταλάβουμε και να εξηγήσουμε όλες αυτές τις εκρήξεις, οι οποίες παράγονται απο το ασύνειδητο. Μπορεί να ακούγεται τρομαχτικό για όσους το βιώνουν πόσο μάλλον για τους συντρόφους τους που είναι δίπλα τους.

Το ασυνείδητο όλων μας περιέχει κρυφές ενορμήσεις, οι οποίες έχουν διαφορετική καταγωγή, ο καθένας μας έχει διαφορετικά βιώματα, κουβαλά μια ξεχωριστή ιστορία. Σε αντίθεση με τις συνειδητές ανθρώπινες πράξεις , οι ασυνείδητες έχουν πολλά και ποικίλα νοήματα και μαρτυρούν συγκρούσεις μεταξύ αντικρουόμενων παρορμήσεων (i hate you dont leave me), πράγμα που περιπλέκει ακόμα περισσότερο την ερμηνεία τους. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην αλλοιωμένη οπτική για τα πράγματα, γι αυτό είναι πολύ σημαντικό να μιλάμε με τα οικεία μας πρόσωπα για να μας καταλάβουν. Εγώ στην τελευταία μου σχέση δεν το έκανα, αν το είχα κάνει ίσως να ήταν όλα διαφορετικά. Μην αφήνετε τα κακά συναισθήματα και την καχυποψία να σας καταβάλλουν και μη βλέπετε παντού εχθρούς. 

Οι παράλογες αντιδράσεις , που προέρχονται απο λανθασμένες ερμηνείες,αλλοιωμένη οπτική, (βλ. παιδική ηλικία όπου η μάνα χτυπάει το παιδί που κλαίει απο πόνο) κρύβουν συναισθήματα που δεν μπόρεσαν να εκφραστούν στην ώρα τους με τις κατάλληλες λέξεις και πράξεις. Αυτά τα συναίσθήματα υιοθετούν τη μάσκα του άγχους και είναι καλά καμουφλαρισμένα. Μια σχέση εμπιστοσύνης μπορεί να τα βοηθήσουν να αναδυθούν. Αν είστε με ένα άτομο με σοβαρό θέμα εγκατάλειψης βοηθήστε το να σας εμπιστευτεί ,αν θέλετε ή αν έχετε επενδύσει, αν το αγαπάτε μπορείτε να το δουλέψετε μαζί ή και με τη βοήθεια ενός ψυχοθεραπευτή. Άλλος ένας λόγος που βοηθάει η ψυχοθεραπεία είναι ότι χτίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης με τον ψυχοθεραπευτή.

Οριακή διαταραχή και χειριστικότητα

Έχω διαβάσει και ακούσει πολλές φορές ότι οι μεταιχμιακοί είναι χειριστικοί και προσπαθούν με τη συμπεριφορά τους να δημιουργήσουν ενοχές στους άλλους. Υπάρχει προφανώς μια σύγχυση που οδηγεί σε μπέρδεμα με την ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας, όπου εκεί η χειριστικότητα αποτελεί συνειδητός τρόπος δράσης του ατόμου. 

Επίσης έχω διαβάσει στα συμπτώματα της οριακής διαταραχής λογίζεται και η αυτοχειρία ως απάντηση στην απόρριψη . Ένας οριακά διαταραγμένος άνθρωπος κουβαλάει τόσες ενοχές απο τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα εγκατάλειψης που ασυνείδητα ο ίδιος δημιουργεί και έτσι μη μπορώντας να αντέξει τον πόνο που προκαλεί ο ίδιος στον εαυτό του καταλήγει στην αυτοχειρία. Προφανώς κανείς δε θέλει να επιστρέψει πίσω ο άνθρωπος του απο λύπη ή υπο την απειλή της αυτοχειρίας. Για αυτό θα ήταν καλό ο κοντινός κύκλος των ατόμων με ΟΔΠ ή οι σύντροφοι που πραγματικά νοιάζονται για τον άνθρωπο τους , ως άνθρωπο πρώτα να μην τους επικρίνουν και κατακρίνουν. Οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά όλη αυτή την ντροπή την κουβαλάνε χρόνια και δεν χρειάζεται να τους βάλουμε στον τοίχο ξανά και ξανά. Μέσα σε στιγμές πανικού θα χάσουν την επαφή της πραγματικότητας και θα θελήσουν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν μαζί σας , γιατί εσείς τους δίνατε ταυτότητα. 

 Ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι που έτυχε να μη πραγματώσει το στάδιο της παιδικής του ηλικίας όπως έπρεπε. Αυτό το παιδί μεγαλώνει παραπονεμένο μέσα απο έναν ενήλικα που απο την άλλη πλευρά στάθηκε πολύ δυνατός μόνος του στις περιστάσεις της ζωής χωρίς τα απαραίτητα εφόδια που δεν πήρε ποτέ. Η λέξη κλειδι κρύβεται στα όρια. Όλοι οι άνθρωποι τα χρειαζόμαστε. Απλά εγω ως μεταιχμιακη μαθαίνω ακομα να περπατάω ,προσπαθώντας να μην τα πατήσω ,γιατι ποτε δεν μου τα έμαθαν. Πόσα μπορω να ανεχτω,ποτε μπορω και εαν μπορω να λεω οχι. Δεν γνωρίζω καν ποια ειναι τα όρια μου πόσο μάλλον των άλλων . 

Ντοπαμίνη 

Σε κυνηγώ,θέλω να δω αν σου μοιάζω.

Περιφέρομαι στο χώρο και σε παρατηρώ.

Χορεύουμε μαζί στον ίδιο χορό,

με διαφορετικό ρυθμό.

Με χειραγωγείς και εγώ μαγεύομαι απ΄την ομορφια σου.

Με κατευθύνεις, μα στο τέλος του δρόμου μ΄ αφήνεις

και όταν ξυπνάω πάλι τον ίδιο τοίχο βλέπω.

Βγάλε μου τις χειροπέδες και άσε με να σε μυρίσω.

Κουράστηκα πια να ζω στο ίδιο κρεβάτι.

Από την χρήση στην κατάχρηση, από την κατάχρηση στον εθισμό, από τον εθισμό στην εξάρτηση και από την εξάρτηση στην συνεξάρτηση

Eθισμός

Στα μάτια σας βλέπω αυτό που δεν θα ήθελα να είμαι, 

όμως δεν βρίσκω πουθενά αυτό που είμαι για να με δώ.

Θέλω να με δω τότε που θα έχει φως.

Να δω την κάθε μου ατέλεια, 

να την ακουμπήσω και να την χαιδέψω,

όπως γύρευα να χαιδέψω και εσένα,

χωρίς φόβο,με ειλικρίνεια.

Όσα φοράμε κρύβουν αυτά που μας εθίζουν.

Συνδεόμαστε με αυτά, με τον εθισμό μας για να μην τα δούμε,

αλλά και για να μην εθιστούμε σε αυτόν που θα τα δει.

Ως πότε όμως θα κρυβόμαστε;

Αξίζει μια ζωή κρυφή;

Γιατί παλεύουμε να κρυφτούμε απ΄τη ζωή;

Αφού μέσα απο αυτήν υπάρχουμε.