Από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι τη διάγνωση
Από τότε που αρχίζω να με θυμάμαι και να με αντιλαμβάνομαι σαν οντότητα σε σχέση με τους άλλους ένιωθα ξεχωριστή. Στο νηπιαγωγείο ένιωθα η βασίλισσα της αγέλης, ο ρομπέν των δασών και η προστάτιδα της τάξης. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι ως παιδάκι ήμουν αρκετά μεγαλόσωμη, η πιο ψηλή απο τους υπόλοιπους. Στην πορεία στο δημοτικό ανέπτυξα έναν ισχυρό δυναμισμό που συνδυαστικά με το αθλητικό μου προφίλ με έλεγες και αγοροκόριτσο. Βλέπεις αγοράκι ονειρευόταν και ο μπαμπάς. Οι παρέες που με προσέγγιζαν ήταν συνήθως αγόρια, τα οποία με διάλεγαν στην ομάδα τους σε κάθε αθλητική δραστηριότητα. Στη μεταβατική περίοδο απο δημοτικό προς γυμνάσιο γνώρισα μεγάλο bylling λόγω της εμφάνισης μου, ήμουν αντικείμενο χλευασμού και εκεί γύρω προς γυμνάσιο άρχισα να δέχομαι και βία απο την κλασσική παρέα μεγαλύτερων κακών του σχολείου. Συγκεκριμένα ο ένας απο αυτήν την παρέα όταν με έβλεπε μόνη μου έξω με κολλούσε στον τοίχο και με χτυπούσε. Η τραγική ειρωνία είναι ότι πρόσφατα έμαθα ότι τα έχει χαμένα .
Όλη αυτή η βία συσσωρευόταν σε θυμό μέσα μου σε συνδυασμό με την παρεμβατικότητα του πατέρα μου στη ζωή μου όσο αναφορά τις επιλογές μου στον αθλητικό τομέα. Η αλήθεια είναι ότι με κατέστρεψε αρκετά σε αυτό το κομμάτι. Με την μητέρα μου ουσιαστική επαφή δεν υπήρξε ποτέ είναι η αλήθεια. Θυμάμαι μόνο υστερίες, κακά σχόλια για την εμφάνιση μου, βία, νεύρα... Βλέπεις και αυτή κουβαλούσε τον σταυρό των επιλογών της, που εν τέλη δεν ήταν καν δικές της, όσο αναφορά τον γάμο της. Αυτό που μου έχει μείνει έντονα είναι το σχόλιο της ότι είμαι άρρωστη, όταν πολύ αργότερα της είπα για την αμφιλεγόμενη σεξουαλική μου ταυτότητα. Επίσης όταν καταλήξαμε να φτάνουμε στα χέρια και να αντιδρώ και εγω με χτυπόντας την, μου έλεγε ότι η φάτσα μου μοιάζει με δολοφόνου.
Η αλήθεια είναι ότι οι παρέες μου είχαν αρχίσει να γίνονται περίεργες μέχρι το τέλος του λυκείου και μετά στα χρόνια του πανεπιστημίου. Η επίδοση μου στον αθλητισμό και το σχολείο άρχισε να πέφτει. Το καπνισμα, το αλκόολ και μια επέμβαση στο γόνατο με έκαναν να απορρίψω τη γυμναστική ακαδημεία και να μπώ σε μία άλλη σχολή απο περίεργεια , χωρίς να είναι συνειδητή επιλογή. Απο κει και πέρα βρέθηκα να ανακλύπτω την Αμερική πριν τον Κολόμβο, όπου ένας δρόμος γεμάτος ναρκωτικά και καταχρήσεις ξεδιπλώθηκε μπροστά μου. Η κοκαινομανια της παρέας(βλέπεις τότε λεφτά υπήρχαν) πήρε μακρία κάθε ίχνος σεξουαλικής αναστολής και όχι μόνο. Τα όρια για εμάς δεν υπήρχαν, οι μικροκλοπές ήταν για μας διασκέδαση.Αυτή η πορεία συνεχίστηκε και μετά απο το πανεπιστήμιο με τη διαφορά ότι τότε στην Ελλάδα της κρίσης η μεθαμφεταμίνη πήρε το ρόλο της κόκας και όχι μόνο.
Μέσα σε όλη αυτή την παράνοια βρέθηκα να είμαι σε σχέση, στην οποία πλέον οφείλω μια τεράστια συγγνώμη απορώ πως με άντεξε 2,5 χρόνια. Τα χαμένα μου χρόνια πέρασαν (τα κλαίω ακόμα) , με ένα χάος να κυριαρχεί σχετικά με τους στόχους μου,με δουλειές του ποδαριού, sex drugs & rock n roll. Προσπαθούσα να είμαι όσο πιο επιφανειακή γίνεται για να μη δεθώ και στη σχέση μου φερόμουν απαίσια. Ώσπου να σου ο χωρισμός και η πρώτη απόπειρα. Ούτε αυτό αρκούσε για να δουν οι γονείς μου ότι χρειάζομαι βοήθεια, η απόλυτη άρνηση. Πλέον δεν κατηγορώ κανέναν, πλεόν μου φτάνει πως αρχίζω και με γνωρίζω αν και δυστυχώς συνεχίζουν να είναι σε άρνηση.
Για να μην τα πολυλογώ γύρω στα 26 με 27 είπα να φύγω (να αλλάξω δρόμο στην καρδιά) και το έκανα έφυγα Γερμανία μόνη μου. Στο ενδιάμεσο έζησα και λίγο Αυστρία. Τα βάσανα και οι καταχρήσεις δε σταμάτησαν ποτέ στην ουσία. Οι Έλληνες εργοδότες στο εξωτερικό ήταν η χειρότερη εμπειρία μου και μιλάμε για εργασιακό trafficking. Όσο μιλούσα με τους δικούς μου αραιά και που απλά με αμφισβητούσαν όπως πάντα. Δε μπορεί να φανταστεί κανείς τι περνούσαμε. Έχω βγεί έξω απο το πάραθυρο σε ρεπό μου μαζί με τον φίλο μου που μέναμε ακριβώς πάνω απο το εστιατόριο που δουλεύαμε. Δεν θέλαν να βγαίνουμε για να είμαστε φιτ στη δουλειά.
Κουτσά στραβά επιβίωσα κατέληξα στο Βερολίνο με γερμανό εργοδότη αλλά απο σπίτι σε σπίτι. Στο Βερολίνο είναι σχεδόν ακατόρθωτο να βρεις σπίτι πλέον. Για αρχή έμενα μαζί με μια αμφιλεγόμενη σχέση με μία γερμανίδα όπου και αυτή είχε θέμματα πολλά να λύσει. Ήταν η πρώτη φορά που σεβάστηκα τον εαυτό μου και αποχώρησα απο όλο αυτό. Έφυγα αφήνοντας ένα γράμμα χωρίς να έχω βρει που θα μείνω. Για καλή μου τύχη με φιλοξένησε ένας συνάδελφός μου για κάποιο διάστημα. Το πιο δύσκολο διάστημα της ζωής μου,γιατί ξαφνικά απο την όλη ταλαιπωρία στη ζωή μου, λόγω ακατάλληλων εργασιακών συνθηκών και καταπόνησης βρέθηκα στην κυριολεξία χωρίς γόνατο. Υποβλήθηκα στη Γερμανία σε 3 επεμβάσεις όπου ήμουν και μόνη και έκανα πάνω απο 6 μήνες να περπατήσω. Το άγχος της γλώσσας, την οποία δεν γνώριζα πριν πάω, όπως και το άγχος των μετακομίσεων γιατί δεν μπορούσα να βρώ μόνιμη κατοικία, παίξαν καθοριστικό ρόλο στην ψυχική μου υγεία.Παρόλα αυτά επιβίωσα και γύρισα πίσω στην Ελλάδα όπου για καλή μου τύχη με περίμενε μια δουλειά στην Κρήτη.
Στην Κρήτη ξεκίνησε επιτέλους το χίλινγκ! Στα πρώτα μου άντα 30 χρονών. Ζήτησα βοήθεια απο ψυχίατρο, άρχισα ψυχοθεραπεία και αγωγή. Στόχος μου ήταν να μπορέσω ξανά να ξεδιπλώσω τα συναισθήματα μου. Τρία ολόκληρα χρόνια στη Γερμανία δεν έκλαψα ποτέ, δεν ερωτεύτηκα, αποσυνδέθηκα ακόμα πιο πολύ απο μένα. Είχα μπει σε mode επιβίωσης. Απίστευτο πως ο οργανισμός μας διαθέτει μηχανική υποστήριξη μόνος του. Η Κρήτη με βοήθησε πολύ, ήταν για μένα ένα σταθερό περιβάλλον έστω και για λίγο . Οι ερωτικές περιπέτειες δεν έλειψαν και απο εκεί. Ήρθα κοντά με έναν άνθρωπο που μπόρεσα για πρώτη φορά να μιλήσω για αυτό που έχω, χωρίς να φοβάμαι. Βέβαια μετα τη λήξη της εργασίας μου στο νησί και τη διακοπή της παρακολούθησης, η σχέση αυτή έληξε πολύ άδοξα μετά απο ένα μου ξέσπασμα αποσύνδεσης, διάσχισης αν μπορώ να πω, γιατί έχω και κάποια κενά μνήμης. Στόχος μου να μη με θυματοποιήσω πάλι ούτε να κατηγορήσω κάποιον. Η αλήθεια είναι ότι πήγα πίσω, έκανα πάλι κακό στον εαυτό μου αλλά είμαι εδώ για να τα καταφέρω.